Prawo - adamglaz.pl

Szukaj
Idź do spisu treści

Menu główne:

Prawo


Artykuły

Przedawnienie roszczeń za wyrządzoną szkodę.

Przedawnienie roszczeń za wyrządzoną szkodę.
Przez długi okres czasu w polskim prawie obowiązywał okres 3 lat od dnia, kiedy
poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. W tym
okresie poszkodowany mógł dochodzić roszczeń za naprawienie szkody. W przypadku, gdy
dana sprawa zakończyła się prawomocnym wyrokiem Sądu poszkodowanemu przysługiwał
okres 10 lat
Jednakże bardzo często zdarzało się tak, że np. ofiary wypadków czy błędów
lekarskich, skutki zdarzenia (czynu niedozwolonego) zaczęły odczuwać po długim okresie
czasu. Wówczas nie było już szansy na ubieganie się o odszkodowanie od sprawcy.
Z myślą o ochronie interesów osób poszkodowanych w sytuacjach, gdy szkoda
ujawnia się po upływie długiego okresu czasu od zdarzenia wyrządzającego krzywdę, w
sierpniu 2007 r. weszła w życie nowelizacja art. 442 kodeksu cywilnego. Zgodnie z nowymi
przepisami, jeżeli szkoda wynika ze zbrodni lub przestępstwa, roszczenie o naprawienie
szkody ulega przedawnieniu z upływem 20 lat od dnia popełnienia przestępstwa bez względu
na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej
naprawienia.
Dzięki tym zmianom ofiara przestępstwa może żądać rekompensaty za szkody
wyrządzone przestępstwami. Zakończyło to czas, kiedy sprawcy przestępstw przeciwko
zdrowiu i życiu będą zwolnieni od odpowiedzialności.
Przepis ten dotyczy nie tylko odpowiedzialności sprawcy za czyn własny. Ma także
zastosowanie do roszczeń kierowanych przeciwko osobie, która nie była sprawcą zbrodni lub
występku, ale ponosi odpowiedzialność z tego tytułu jako za czyn cudzy. Taka sytuacja ma
miejsce chociażby w wypadku przestępstwa kierowcy pojazdu mechanicznego, które
powoduje wtórną odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń z tytułu umowy OC.
Należy pamiętać, że prawo nie działa wstecz. Stąd też nowe przepisy nie dotyczą
roszczeń, których terminy uległy już przedawnieniu




Dziurawy problem kierowcy a odszkodowanie.

Fatalna jakość polskich dróg jest faktem. Niektóre drogi przypominają durszlak.
Dziura koło dziury. Jazda po niektórych drogach przypomina slalom, a czasem rajd terenowy.
Kierowcy poruszający się po takich drogach skupiają się na wypatrywaniu dziur, co
jest niebezpieczne dla samych kierowców, jak i innych uczestników ruchu drogowego.
Kierowcy prześmiewczo nazywają dziury w drogach kraterami. Jednak czy nie jest to
śmiech przez łzy?
Niektóre „kratery” potrafią nie tylko przebić oponę, skrzywić felgę czy wahacz, ale
także urwać pół zawieszenia Co zrobić, gdy już nasz pojazd został uszkodzony? Odpowiedź
jest prosta: Należy starać się o odszkodowanie!
Jednak łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Głównie dlatego, że uzyskanie
odszkodowania nie jest łatwe! Jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy jest fakt, iż to na
kierowcy ciąży obowiązek udowodnienia, że uszkodzenie pojazdu powstało w wyniku
wpadnięcia w konkretną dziurę. Pamiętaj! Trzeba dowieść, że chodzi o określoną dziurę przy
danej ulicy.
Od czego zacząć ?!
Nie należy oddalać się od miejsca zdarzenia. Konieczne jest, aby udokumentować
miejsce zdarzenia oraz sposób powstania szkody. W dzisiejszych czasach jest to o tyle
ułatwione, iż praktycznie każdy podsiada telefon komórkowy z wbudowanym aparatem
fotograficznym. Do tego wzywamy policję lub straż miejską. Zdjęcia oraz notatka służbowa z
miejsca zdarzenia będą stanowiły bardzo istotny dowód. Poza tym zbieramy wszystkie
połamane i uszkodzone elementy oraz jeśli konieczna będzie pomoc drogowa (gdy auto nie
nadaje się do dalszej jazdy) zatrzymajmy rachunek za usługę ponieważ będą potrzebne także
jako dowód.
Ustalamy „winowajcę” !
Musimy ustalić, kto jest odpowiedzialny za dany odcinek drogi, gdyż to na nim ciąży
kwestia odpowiedzialności za zaistniałą szkodę. Zarządcą drogi jest organ administracji
rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego. Do ich właściwości należą sprawy
związane z planowaniem, budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg.
Zarządcy dróg
Drogi krajowe Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad
Drogi wojewódzkie zarząd województwa
Drogi powiatowe zarząd powiatu
Drogi gminne wójt (burmistrz, prezydent)
W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych (z wyjątkiem autostrad i dróg
ekspresowych) jest prezydent miasta.
Informacji na temat zarządcy drogi, na której miało miejsce zdarzenie udzieli nam najbliższy
urząd gminy bądź miasta.
Pamiętajmy, iż posiadanie przez zarządcę drogi polisy OC jest dobrowolne. Jednakże coraz
więcej podmiotów zarządzających drogami publicznymi wykupuje ubezpieczenie z tytułu OC.
Wniosek o odszkodowanie należy złożyć w formie pisemnej do zarządy bądź gdy ma
wykupioną polisę OC do odpowiedniego zakładu ubezpieczeń. W sprawach bezspornych zostaniemy
umówieni z rzeczoznawcą (koszty rzeczoznawcy pokrywa urząd lub jego ubezpieczyciel), który
oszacuje nasze straty. Pozostaje oczekiwanie na wypłatę odszkodowania.
W przypadku, gdy zarządca drogi „nie przyznaje się do winy” musimy sami pokryć koszty
rzeczoznawcy (potraktujmy to jako inwestycję) i dochodzić swoich roszczeń w sądzie.
W tym przypadku gra jest warta świeczki!! Przyniesie to podwójny skutek, gdyż z jednej
strony możemy uzyskać odszkodowanie, a z drugiej strony uświadomimy zarządcom dróg, że są za
nie faktycznie odpowiedzialni i nie pozostają bezkarni.
WAŻNE!!!! Jeżeli droga, na której doszło do uszkodzenia pojazdu była oznakowania o złym
stanie nawierzchni, o pieniądzach możesz zapomnieć !!!




Jak odzyskać nadpłatę za kartę pojazdu ?

Jeśli zarejestrowałeś samochód z zagranicy w okresie między 30 kwietnia 2004, a 15
kwietnia 2006, masz prawo żądać od starosty zwrotu co najmniej 425 złotych nadpłaty za
kartę pojazdu.
Warto wiedzieć
Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca
2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia
20 czerwca 1997 r. Prawa o ruchu drogowym oraz niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy przepis stracił moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. Jednakże
należy pamiętać, że Trybunał Konstytucyjny wskazując, iż określony przepis jest niezgodny z Konstytucją, nie
stwierdza, że przepis ten traci moc wiążącą. Dlatego też uznanie danego przepisu za sprzeczny z ustawą
zasadniczą daje możliwość skutecznego podważenia np. decyzji wydanej na podstawie niezgodnego z
Konstytucją przepisu. Należy więc wyjaśnić, że wyrok stwierdzający niezgodność z Konstytucją danego
przepisu, nie powoduje braku możliwości wydania na podstawie tego przepisu decyzji, choć istnieją
wówczas podstawy do skutecznego wzruszenia takiej decyzji. Organ wydający decyzję nie jest zobowiązany
informować o tym, iż dany przepis został uznany za niezgodny z Konstytucją.
Na ten temat wypowiedział się także Europejski Trybunał Sprawiedliwości. W odpowiedzi na
pytanie Sądu w Jaworzynie na Śląsku (czy 500-złotowa opłata za karty była niedozwoloną dyskryminacją aut
z innych krajów UE - sygnatura C64/22).
ETS odpowiedział, że tak była to niedozwolona dyskryminacja aut z innych krajów Unii Europejskiej.
Oznacza, że przepis funkcjonujący w Polsce do połowy kwietnia 2006 był niezgodny z nadrzędnym wobec
prawa krajowego prawem wspólnotowym.
Karta pojazdu jest to dokument przypisany do konkretnego pojazdu, zawierający
dane identyfikacyjne pojazdu, jego parametry techniczne, dane identyfikacyjne właściciela
pojazdu oraz dane potwierdzającą rejestrację pojazdu.
Przypadek zawyżonych opłat za kartę pojazdu został skierowany przez Rzecznika
Praw Obywatelskich do Trybunału Konstytucyjnego 8 października 2004 roku.
W następstwie Orzeczenia TK z dnia 17 stycznia 2006 r. stwierdził, że 500-złotowa
opłata za kartę jest de facto podatkiem wprowadzonym niezgodnie z Konstytucją. Kazał
obniżyć opłatę do 75 zł. Ale zapętlił sprawę: nieprzepisowy przepis utrzymał w mocy do
połowy kwietnia.
Obowiązujące od 15 kwietnia 2006 r. zmienione rozporządzenie wprowadziło jedną
opłatę za wydanie karty pojazdu w wysokości 75 zł bez względu na to, czy auto jest po raz
pierwszy rejestrowane na terenie naszego kraju, czy też wcześniej już było zarejestrowane.
Niestety wyrok TK nie nakazał urzędom zwrotu nadpłaconej kwoty. Z tego powodu
zdarza się, że osoby, które uiściły zawyżoną opłatę a następnie skierowały wniosek o zwrot
pieniędzy do organów administracyjnych spotkały się z niestosownym zachowaniem
urzędników. Starosta lub prezydent powinny na wniosek obywatela odpowiedzieć decyzją,
nawet odmowną, jednak umożliwiającą odwołanie się od niej. Urzędnik zobowiązany jest w
odpowiedzi podać, do jakiego organu można się odwołać w sprawie karty pojazdu i w jakim
terminie. Jednak często dochodzą do nas głosy, iż tego nie robią, próbując uniknąć typowej
procedury administracyjnej zakończonej postępowaniem sądowym. Dlatego warto pamiętać,
że Każdy ma prawo do skarg do sądu administracyjnego na bezczynność organu, prawo
wytoczenia organowi powództwa cywilnego, albo jedno i drugie jednocześnie.
Dlatego osoby, która chcą odzyskać 425 zł, muszą same dochodzić swoich praw na
drodze administracyjno-sądowej
Coraz większa liczba właścicieli pojazdów decyduje się walczyć o zwrot nadpłaty.
W tym celu należy złożyć wniosek do właściwego starosty z wezwaniem do zwrotu nadpłaty
opłaty za kartę pojazdu. Trzeba w nim wyszczególnić, kiedy karta została wydana, na jaki
pojazd, kto rejestrował itd., nie zapominając dołączyć kopii kserokopia dowodu osobistego,
jeśli występuje współwłaściciel pojazdu należy załączyć także kopię dowodu osobistego
współwłaściciela oraz kopii karty pojazdu (1 i 2 strona, w przypadku współwłaściciela
również przedostatnia strona)
Jeżeli otrzymany decyzję odmowną powinniśmy, skierować pozew o zapłatę w oparciu o
artykuł 410. KC do sądu rejonowego, na terenie którego właściwości działa starostwo.
Pamiętajmy!!!! Że możemy skorzystać z pomocy prawnej.




Jak odzyskać należność od dłużnika?

Pan Jan Kowalski udzielił znajomemu pożyczkę. Znajomy zobowiązał się pisemnie do
zwrotu pożyczonej kwoty w terminie 2 miesięcy od dnia pożyczki.
... minęły 2 miesiące. Znajomy pieniędzy nie oddał, nie odbiera telefonu, nie otwiera
drzwi. Co w takie sytuacji zrobić?
Prawną możliwością odzyskania należnej nam, w tym przypadku sumy pieniędzy
będzie windykacja, czyli dochodzenie własności za pomocą środków określonych w
obowiązujących przepisach prawnych.
Polskie prawo przewiduje windykację polubowną oraz sądową.
Windykacja polubowna, inaczej przedsądowa polega na monitowaniu dłużnika, które
doprowadzić ma do spłaty należności. Na tym etapie ważne jest, aby ustalić dokładny adres
dłużnika, poinformować dłużnika o prowadzeniu sprawy i wezwać go do zapłaty,
przeprowadzić, zgodne z prawem działania nakłaniające dłużnika do zapłaty,
negocjować sposób i termin zapłaty. Często praktyką w takich przypadkach jest
zawieranie ugody z dłużnikiem. Gdy zadłużona osoba zobowiąże się do spłaty
zadłużenia w ratach, koniecznym jest, aby osoba/firma prowadząca polubowną
windykację nadzorowała terminowe wpłacanie ustalonych rat. Etap działań
windykacji polubownej (przedsądowej) kończy się odzyskaniem wierzytelności.
W przypadku kiedy nie uda się dojść do porozumienia i ustalenia sposobu i terminu
zapłaty należności, ponieważ: dłużnik nie wykazuje chęci współpracy, jest niewypłacalny,
w ten sposób chciał wyłudzić pieniądze lub wobec dłużnika toczy się postępowanie
upadłościowe - wierzyciel może skierować sprawę na drogę postępowania sądowego. W tym
momencie rozpoczyna się etap windykacji sądowo – egzekucyjnej.
Windykacja sądowa sprowadza się do uzyskania sądowego wyroku lub nakazu
zapłaty, który uzupełniony w klauzulę wykonalności jest podstawą do egzekucji komorniczej.
W ramach windykacji sądowo – egzekucyjnej prowadzone są również czynności w zakresie
przygotowania i złożenia pozwu do sądu w trybie uproszczonym w celu uzyskania
Nakazu zapłaty. Następnie kieruje się wniosek egzekucyjny do wybranej kancelarii
komorniczej, a ta przeprowadza postępowanie egzekucyjne.




Zachowanie w czasie wypadku.


Wielu z Nas na co dzień prowadzi pojazdy , codziennie wyjeżdżając do pracy, szkoły, zakupy czy też
na wypoczynek za miasto. Jeździmy szybko, wszędzie się śpiesząc , dokładając do tego nienajlepszy
stan naszych dróg i różny stan techniczny pojazdów o tragedię nie trudno. W takich sytuacjach dobrze
wiedzieć co robić.
Każdy kierowca winien dostosować się do Ustawy „Prawo o ruchu drogowym „ Art. 44.
1. Kierujący pojazdem w razie uczestniczenia w wypadku drogowym jest obowiązany:
1) zatrzymać pojazd, nie powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego,
2) przedsięwziąć odpowiednie środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu w miejscu wypadku,
3) niezwłocznie usunąć pojazd z miejsca wypadku, aby nie powodował zagrożenia lub tamowania
ruchu, jeżeli nie ma zabitego lub rannego,
4) podać swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza pojazdu oraz dane
dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia
odpowiedzialności cywilnej, na żądanie osoby uczestniczącej w wypadku.
2. Jeżeli w wypadku jest zabity lub ranny, kierujący pojazdem jest obowiązany ponadto:
1) udzielić niezbędnej pomocy ofiarom wypadku oraz wezwać pogotowie ratunkowe i Policję,
2) nie podejmować czynności, które mogłyby utrudnić ustalenie przebiegu wypadku,
3) pozostać na miejscu wypadku, a jeżeli wezwanie pogotowia lub Policji wymaga oddalenia się -
niezwłocznie powrócić na to miejsce.
O to parę wskazówek i najczęstsze błędy popełniane przez pokrzywdzonych w wypadkach:
1. Zaniechanie wezwania policji
Urazy powypadkowe często uaktywniają się po czasie. Jeżeli nie zgłosimy wypadku czy kolizji
odpowiednim organom mogą pojawić się w przyszłości wątpliwości, czy obrażenia ciała są skutkiem
w/w zdarzenia. Ubezpieczalnie często w tak niejasnych sytuacjach odmawiają wypłaty
odszkodowania, zgłaszając sprawę do Prokuratury o wyłudzenie
2. Zaniechanie konsultacji lekarskiej
Urazy powstałe w trakcie wypadku powinny zostać niezwłocznie zdiagnozowane przez
kompetentnego lekarza. Zwlekanie z wizytą u lekarza może mieć nie tylko negatywne konsekwencje
dla Twojego zdrowia ale także może stanowić przyczynę odmowy wypłaty odszkodowania.
3. Zaniechanie udziału w postępowaniu karnym
Osoba pokrzywdzona może działać w charakterze oskarżyciela posiłkowego . W interesie
pokrzywdzonego leży skorzystanie z tego prawa, osobiście lub przez pełnomocnika.
4. Zwlekanie ze zgłoszeniem szkody
Nie należy zwlekać ze zgłoszeniem szkody do czasu zakończenia sprawy karnej lub zakończenia
leczenia.
5. Nieprecyzyjne formułowanie roszczeń w zgłoszeniu szkody
Zgłoszenie szkody powinno zawierać konkretne żądania w zakresie wysokości kwoty. Jeśli
pokrzywdzony ograniczy się do ogólnikowego żądania i nie przedstawi odpowiednich dokumentów,
zdaje się na dobrą wolę likwidatora szkody.





Wypadek przy pracy - część 1.

Jak się powszechnie mówi „wypadki chodzą po ludziach”, także przy pracy. Jeżeli przydarzył
się Tobie wypadek w miejscu pracy przeczytaj uważnie ten artykuł, a dowiesz się jakie formalności
musisz spełnić.
Aby obrażenia, których doznałeś w czasie pracy uznane były za skutek wypadku przy pracy
musiały powstać podczas nagłego zdarzenia wywołanego przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w
związku z pracą wykonywaną na polecenie przełożonych, w trakcie czynności wykonywanych na rzecz
pracodawcy nawet, gdy nie wydano bezpośredniego polecenia, poza siedzibą firmy podczas
przemieszczania się do miejsca wykonywania czynności zgodnych z zakresem obowiązków oraz w
trakcie podróży służbowej.
Jeżeli doznałeś urazu w związku z wykonywaną pracą pracodawca oraz pracownik muszą
pamiętać o kilku krokach, które muszą zostać niezwłocznie wykonane.
Po pierwsze zgłoś wypadek! Jeżeli stan zdrowia na to pozwala niezwłocznie zgłoś zdarzenie
pracodawcy (taki obowiązek ma także każdy świadek wypadku). W sytuacji, gdy w skutek wypadku
wystąpiły u poszkodowanego ciężkie obrażenia ciała lub śmierć przełożony musi powiadomić
inspektora pracy oraz prokuratora.
Po drugie zabezpieczyć miejsce wypadku! Pracodawca zobowiązany jest zabezpieczyć miejsce
wypadku do czasu wyjaśnienia i ustalenia okoliczności i przyczyn zdarzenia. Miejsce wypadku nie
może zostać naruszone, nie można dopuścić do ingerencji osób do tego niepowołanych.
Po trzecie powołać zespół powypadkowy! Pracownik służby BHP oraz inspektor pracy tworzą
powołany przez pracodawcę zespół powypadkowy. Ich zadaniem jest ustalenie okoliczności i
przyczyn wypadku
Po czwarte sporządzić protokół powypadkowy! W terminie 14 dni, od dnia powiadomienia zespołu
powypadkowego o zaistniałym zdarzeniu, musi zostać sporządzony protokół powypadkowy. Zawiera
on wynik pracy zespołu powypadkowego, dotyczące okoliczności i przyczyny wypadku wraz z zapisem
wyjaśnień poszkodowanego, informacjami uzyskanymi od poszkodowanych oraz zebrane dowody w
postaci np. opinii lekarskiej, opinii specjalistów, szkice i fotografie miejsca wypadku. Pracodawca w
ciągu 5 dni musi zatwierdzić protokół. Pamiętaj!! Poszkodowany (a w przypadku wypadku
śmiertelnego - rodzina) ma prawo zapoznać się z poszkodowanym oraz zgłosić uwagi i zastrzeżenia do
ustaleń i wniosków.
Pamiętaj!!! Protokół powypadkowy będzie podstawą do starania się o odszkodowanie od ZUS-u.





Wypadek przy pracy pracy - część 2.

Jako pracownikowi przysługuje Ci ochrona już na klatce schodowej, gdy idziesz do pracy. Tuż
za drzwiami własnego mieszkania jesteś już w drodze do pracy. Droga powrotna rozpoczyna się za
bramą twojej firmy. Jest to wypadek w drodze do pracy i masz prawo do odszkodowania.
Pamiętaj !!!
Jak wskazywaliśmy w ostatnim artykule , jeżeli uległaś wypadkowi w pracy lub w drodze do
pracy / z pracy, a twój stan zdrowia na to pozwala, niezwłocznie powiadom o zaistniałym
zdarzeniu przełożonego lub pracownika działu kadr. Będziesz musiała też złożyć wyjaśnienia
dotyczące okoliczności i przyczyn wypadku (więcej o tej procedurze dowiesz się z artykułu z
dnia … ).
Pracownicy poszkodowani wskutek wypadku przy pracy mają prawo do licznych świadczeń
wypłacanych z ubezpieczenia wypadkowego:
 Zasiłek chorobowy – jest to wynagrodzenie w wysokości 100 % podstawy wymiaru zasiłku.
Wyliczane jest ze średniej ostatnich dwunastu pensji. Maksymalny czas przebywania na tym
zasiłku to 182 dni;
 Świadczenie rehabilitacyjne – po zakończeniu okresu obowiązywania zasiłku chorobowego,
w sytuacji dalszej niezdolności do pracy. Można go otrzymywać przez rok;
 Zasiłek wyrównawczy - przysługuje pracownikowi za zmniejszoną sprawnością do pracy,
którego wynagrodzenie uległo obniżeniu wskutek poddania się rehabilitacji zawodowej w
celu adaptacji lub przyuczenia do określonej pracy. Przysługuje przez okres rehabilitacji, nie
dłużej jednak niż przez 24 miesiące. Jego wysokość stanowi różnicę między przeciętnym
miesięcznym wynagrodzeniem za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających
rehabilitację a wynagrodzeniem miesięcznym osiąganym podczas pracy z obniżonym
wynagrodzeniem;
 Jednorazowe odszkodowanie – przysługuje za doznanie stałego (upośledzenie czynności
organizmu nierokujące poprawy) lub długotrwałego (upośledzenie czynności organizmu na
okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie) uszczerbku na zdrowiu. Jego
wysokość zależy od tego stopnia urazu;


 Renta z tytułu niezdolności do pracy – przysługuje osobie, która jest niezdolna do
pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, jej niezdolność do pracy
powstała w okresach składkowych i nieskładkowych albo nie później niż w ciągu 18
miesięcy od ustania tych okresów;







 



 
Polecane
  • Fundacja pomocy Dzieciom "KRZYK"
  • Rada Osiedla "Nadstawna"
  • Biłgorajskiego Stowarzyszenia Kulturalnego imienia I. B. Singera
  • Amnesty International
  • Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego